Gdzie kręcono Opowieści z Narnii?

Planujesz filmową podróż i zastanawiasz się, gdzie kręcono Opowieści z Narnii? Z tego tekstu poznasz najważniejsze lokalizacje z Polski i świata, które zamieniły się w baśniową krainę C.S. Lewisa. Dzięki temu łatwiej zaplanujesz własny szlak śladami rodzeństwa Pevensie.

Gdzie szukać Narnii w Polsce?

Mało kto wie, że pierwsze kroki w Narnii filmowe rodzeństwo Pevensie stawia… w polskim lesie. To właśnie Puszcza Białowieska, Góry Stołowe i Karkonosze stały się jednymi z najważniejszych scenerii całej sagi. Reżyser Andrew Adamson i scenograf Grant Major długo szukali miejsc, które będą wyglądać jak opisy z książek C.S. Lewisa, a Polska kilka razy wygrała z dużo bardziej znanymi kierunkami.

Podczas planowania wyjazdu warto pamiętać, że filmowe lokalizacje często leżą na terenie parków narodowych, więc obowiązują tam dodatkowe zasady, opłaty i ograniczenia. Dzięki temu jednak zachowały dziki charakter, który tak dobrze widać w Lew, czarownica i stara szafa czy w filmie Książę Kaspian.

Puszcza Białowieska i Zalew Siemianówka

W sercu Puszczy Białowieskiej ekipa pierwszego filmu znalazła idealne miejsce na scenę pierwszego wejścia do Narnii. Scenariusz wymagał zimowego krajobrazu bez słupów energetycznych, dróg i śladów cywilizacji. Las wokół Białowieży spełnił te wymagania, a dodatkowym atutem okazały się majestatyczne dęby, które Grant Major wypatrzył w internecie już w 2001 roku. Gdy reżyser przyjechał tu w 2003 roku na rekonesans, od razu zdecydował, że to będzie filmowe wejście do Narnii.

Niedaleko, nad Zalewem Siemianówka, powstały sceny ucieczki przed sługami Białej Czarownicy. Ekipa korzystała z helikoptera, skuterów śnieżnych i poduszkowca, a cały teren zamknięto, by na zamarzniętej tafli nie pojawiły się ślady wędkarzy. Na gotowy materiał nałożono później cyfrowe ujęcia z aktorami nakręcone w studiu w Nowej Zelandii, ale realny, podlaski krajobraz nadal stanowi fundament tych scen.

Góry Stołowe i Błędne Skały

W drugiej części sagi, Książę Kaspian, Narnia zyskuje bardziej surowy, skalisty charakter. Szukając miejsca na labirynt pełen wąskich przejść, twórcy objechali wiele krajów. Ostatecznie wybrali Błędne Skały w Górach Stołowych koło Kudowy-Zdroju. Piaskowcowe formacje, porośnięte mchem i ukryte w półcieniu, idealnie oddają wrażenie przejścia do innego świata.

To właśnie tutaj rozgrywa się jedna z najbardziej zapamiętanych scen: brzozy rozstępują się przed Łucją, odsłaniając wizję Aslana. Skały w tle oświetlone miękkim światłem budują nastrój, którego nie da się w pełni odtworzyć w komputerze. Część szerokich ujęć odtworzono później w studiu na podstawie zdjęć referencyjnych z Polski, ale to autentyczne plenery Błędnych Skał nadały filmowi realizmu.

Wodospad Kamieńczyka i Sudety

Latem 2007 roku ekipa „Księcia Kaspiana” przeniosła się do Szklarskiej Poręby. Wodospad Kamieńczyka, najwyższy wodospad w polskich Sudetach, stał się tłem sceny poszukiwania Aslana. Bohaterowie wchodzą do lasu i idą wzdłuż kanionu, a wodospad pojawia się w tle spowity mgłą. W rzeczywistości spada z wysokości 27 metrów i jest jedną z największych atrakcji Karkonoskiego Parku Narodowego.

Wodospad można oglądać zarówno z góry, jak i z dołu, po wejściu do Wąwozu Kamieńczyka. Wstęp jest płatny: bilet normalny do wąwozu kosztuje 16 zł, ulgowy 8 zł, a do tego dochodzi wejściówka do parku narodowego (11 zł normalny, 5,50 zł ulgowy). Dzieci do 7 roku życia nie płacą za wejście. W okolicy warto odwiedzić także inne sudeckie atrakcje, na przykład Wodospad Szklarki, Świątynię Wang w Karpaczu czy Wodospad Wilczki w Międzygórzu – pozwala to połączyć górską wycieczkę z filmową ciekawostką.

Jak filmowcy wykorzystywali czeskie i europejskie plenery?

Choć Polska odegrała dużą rolę, filmowa Narnia powstawała też w innych częściach Europy. Część zdjęć nakręcono w Czechach, Irlandii, Słowenii i w studiach pod Pragą. Dzięki temu na ekranie oglądamy mieszankę różnych krajobrazów, która sprawia wrażenie jednej spójnej krainy.

Dla fanów serii to dobra wiadomość. Szlak śladami Narnii można połączyć z popularnymi kierunkami wyjazdów, jak Adršpach czy irlandzkie wybrzeża, bez konieczności docierania do bardzo odległych i trudno dostępnych miejsc.

Skalne Miasto Adršpach w Czechach

Niedaleko polskiej granicy, w czeskim Skalnym Mieście Adršpach, znajdziesz krajobraz, który od ponad 300 lat pobudza wyobraźnię. Ten naturalny labirynt zainspirował nie tylko twórców „Opowieści z Narnii”, ale też samego Goethego i J.R.R. Tolkiena. Strzeliste formacje skalne, porośnięte mchem ściany i kamienne korytarze tworzą scenerię, w której można się spodziewać wyjścia z cienia baśniowej postaci.

Trasa w Adršpachu zaczyna się przy szmaragdowym jeziorze, dalej prowadzi przez wąskie przejścia i fragmenty nazywane „mysią dziurą”. Część szlaku ma formę podwieszanych kładek, pojawia się też gotycka brama. Przejście całości zajmuje około 3–4 godzin i nie wymaga dużej kondycji. Za niewielką opłatą można wejść całą rodziną, a w wielu miejscach akceptowane są też psy. Ze względu na popularność miasteczka najlepiej zacząć zwiedzanie wcześnie rano.

Inne europejskie lokalizacje

Produkcja „Księcia Kaspiana” wymagała wielu różnych plenerów. Część ujęć powstała w Irlandii, Słowenii oraz w studiach filmowych w Pradze. Właśnie tam budowano rozbudowane dekoracje, takie jak wnętrza zamków czy fragmenty cytadeli Miraza. Filmowy atak na cytadelę w ogóle nie pojawia się w książce, scenę dopisano do scenariusza, by dodać filmowi widowiska.

Zdjęcia do „Księcia Kaspiana” trwały od 12 lutego do 8 września 2007 roku. W tym czasie ekipa przenosiła się między Polską, Czechami, Irlandią i Nową Zelandią. Ciekawostką jest też obsada: do roli Księcia Kaspiana brano pod uwagę Andrew Garfielda, a finalny odtwórca roli, Ben Barnes, zrezygnował dla filmu z występu w sztuce „The History Boys”. Podczas zdjęć Georgie Henley, filmowa Łucja, straciła dwa zęby mleczne, więc trzeba było przygotować dla niej specjalne „filmowe” uzupełnienia.

Filmowa Narnia powstała z połączenia autentycznych krajobrazów Polski, Czech, Irlandii, Słowenii, Nowej Zelandii i Australii oraz rozbudowanych dekoracji studyjnych.

Jakie miejsca Narnii powstały w Nowej Zelandii?

Nowa Zelandia od lat przyciąga filmowców. Po „Władcy Pierścieni” stała się naturalnym kandydatem także dla ekipy „Opowieści z Narnii”. Początkowo wiele zdjęć planowano w Polsce, ale bardzo niskie temperatury utrudniały pracę z młodymi aktorami, dlatego dużą część planu przeniesiono do studiów w Auckland.

Mimo pracy w halach zdjęciowych twórcy szeroko wykorzystali też lokalne krajobrazy. Na ekranie pojawiają się plaże, skaliste wzgórza i południowe wybrzeża Wyspy Południowej, które idealnie pasują do filmowej bitwy dobra ze złem.

Cathedral Cove i Coromandel

Najłatwiej rozpoznawalnym miejscem jest Cathedral Cove na półwyspie Coromandel. W drugiej części serii, „Książę Kaspian”, bohaterowie nie przechodzą już do Narnii przez szafę, ale przez skalne „oko” na plaży. W rzeczywistości po obu stronach skalnego łuku rozciąga się jasny piasek i woda z widokiem na Te Hoho Rock – potężny głaz wyrzeźbiony przez fale.

Do Cathedral Cove można dojść pieszo z Hot Water Beach, znanej z naturalnie podgrzewanego piasku, albo dopłynąć łodzią z miasteczka Hahei. To właśnie Hahei często staje się bazą wypadową fanów Narnii. Stąd wyruszają oni nie tylko na plaże, ale też w głąb lądu, do kolejnych filmowych plenerów.

Woodhill Forest, Flock Hill i inne nowozelandzkie miejsca

Z Hahei wielu fanów kieruje się do Woodhill Forest, lasu położonego ponad dwie godziny jazdy samochodem. To tam nagrywano wiele scen wędrówek rodzeństwa Pevensie. Gęste, wysokie drzewa i pagórkowaty teren dały wrażenie nieskończonej krainy, po której bohaterowie podróżują przez większą część filmu.

W centralnej i południowej części kraju znajdują się kolejne charakterystyczne lokalizacje: skaliste wzgórze Flock Hill, gdzie rozegrano finałową bitwę Aslana i Białej Czarownicy, wapienne formacje Elephant Rocks oraz surowe wybrzeże Purakaunui Bay. W tym ostatnim miejscu filmowcy nagrywali ujęcia klifów, które specjaliści od efektów specjalnych wkomponowali później w finałowe sceny. Dzięki temu filmowa Narnia łączy w sobie różne fragmenty Nowej Zelandii, choć widz odbiera je jako jedną rozległą krainę.

Dlaczego trzecia część Narnii powstała głównie w Australii?

„Podróż Wędrowca do Świtu” wymagała zupełnie innej scenerii niż poprzednie filmy. Zamiast śniegu i lasów potrzebne były morze, zatoki i spokojne wybrzeża, na których da się zbudować filmowy statek. Z tego powodu większość zdjęć przeniesiono do australijskiego stanu Queensland.

Choć ogromna część ujęć powstała w studiu, otoczenie realnych krajobrazów miało duże znaczenie dla gry aktorów i pracy kamery. Ekipa mogła korzystać z naturalnego światła, a widoczne za oknami statku morze było prawdziwe, co dobrze widać w wielu scenach.

Cleveland Point i Doug Jennings Park

Majestatyczny statek „Wędrowiec do Świtu” zacumował w okolicach Cleveland Point, między zatokami Moreton Bay i Raby Bay. To spokojne miasteczko okazało się idealne: jest tam latarnia morska, dobre warunki pogodowe i niewielu turystów. Dla podróżników to ciekawy punkt na trasie wzdłuż wschodniego wybrzeża Australii – można tu zobaczyć miejsce, gdzie znajdowała się jedna z najbardziej charakterystycznych dekoracji filmowych.

Inny ważny plan zdjęciowy powstał w Doug Jennings Park, który w filmie zamienił się w portowe nabrzeże Narrowhaven. Na potrzeby produkcji dobudowano fragmenty zabudowy, pomosty i elementy portu, łącząc prawdziwe tło z filmową scenografią. Jedynym miejscem poza Queensland, które pojawia się w tej części przygód, była prywatna wulkaniczna wyspa White Island w Nowej Zelandii.

W trzeciej części serii filmowa Narnia przeniosła się z lasów i gór na spokojne wody australijskich zatok i wulkaniczne krajobrazy Oceanii.

Jak zaplanować podróż śladami Narnii?

Podróże filmowymi szlakami wymagają więcej przygotowań niż zwykły city break. Lokacje z „Opowieści z Narnii” często leżą w parkach narodowych, lasach i odległych regionach, gdzie nie ma rozwiniętej infrastruktury. Mimo to taka wyprawa daje silne wrażenie, że wchodzi się prosto w kadr filmu.

Dobrym pomysłem jest podzielenie zwiedzania na etapy: osobny wyjazd w polskie góry i Puszczę Białowieską, osobna podróż do Czech, a później ewentualnie większa ekspedycja do Nowej Zelandii lub Australii. Dzięki temu można lepiej poznać każdy region, a nie tylko „zaliczyć” kolejne punkty z listy.

Planując własny szlak, warto zwrócić uwagę na kilka kwestii organizacyjnych:

• sprawdzenie opłat i zasad wejścia do parków narodowych,
• dostosowanie trasy do faktycznych możliwości kondycyjnych całej grupy,
• zaplanowanie noclegów w pobliżu mniej znanych lokalizacji, jak Zalew Siemianówka czy Błędne Skały,
• uwzględnienie lokalnego klimatu i sezonowości (np. śnieg w Puszczy Białowieskiej pojawia się nie zawsze),
• zabranie wygodnego obuwia i odzieży odpowiedniej do górskich warunków.

Przy dłuższych i częstszych wyjazdach warto także pomyśleć o finansach i bezpieczeństwie podczas podróży:

1. roczne ubezpieczenie podróżne przy wielu krótszych wyjazdach,
2. odpowiednie limity kosztów leczenia przy wyjazdach poza Europę,
3. zakres ochrony obejmujący trekking i górskie wędrówki,
4. zabezpieczenie sprzętu fotograficznego, który często zabiera się na filmowe plenery,
5. plan awaryjny na wypadek złej pogody lub zamknięcia szlaków.

Śladami Narnii można podróżować etapami – zaczynając od Polski i Czech, a kończąc na zatokach Queensland oraz plażach Coromandel.

Każde z opisanych miejsc daje inne wrażenia: od zimowej ciszy Puszczy Białowieskiej, przez skalne korytarze Adršpachu, aż po słoneczne wybrzeża Australii. Wspólny mianownik jest jeden – oglądając te krajobrazy, łatwo zrozumieć, dlaczego twórcy właśnie tu odnaleźli swoją Narnię.