Jak smakuje taro? Smak, zastosowania i porady

Widzisz w sklepie bulwy taro i zastanawiasz się, jak smakują i co z nich ugotować? Ten tekst pomoże ci zrozumieć smak taro, jego zastosowania w kuchni i proste sposoby przygotowania. Dzięki temu bez stresu sięgniesz po ten egzotyczny, skrobiowy korzeń i wykorzystasz go w domowych daniach.

Co to jest taro i skąd pochodzi?

Taro to roślina o łacińskiej nazwie Colocasia esculenta, którą od setek lat uprawia się w Azji, na wyspach Pacyfiku, w Afryce i Ameryce Południowej. W wielu krajach – od Japonii, przez Indie, po Hawaje – to jeden z ważnych produktów skrobiowych, obok ryżu, manioku czy ziemniaków. Jadalne są przede wszystkim bulwy, ale w części regionów gotuje się też młode liście, podobnie jak szpinak.

W Polsce taro wciąż jest ciekawostką. Najczęściej trafia na półki sklepów z azjatycką żywnością albo do restauracji serwujących bubble tea. To tam pojawia się charakterystyczny syrop lub proszek o smaku taro, który barwi napoje i desery na pastelowy fiolet. W domowej kuchni częściej wykorzystuje się bulwy przypominające ciemne, owalne ziemniaki z włóknistą skórką.

Jak wygląda bulwa taro?

Na pierwszy rzut oka taro kojarzy się z małą, włochatą bulwą topinamburu albo z bardzo ciemnym ziemniakiem. Skórka jest brązowa, chropowata, pełna włókien. W środku kryje się miąższ w kolorze kremowym, szarawym lub jasno fioletowym. Delikatne fioletowe „żyłki” to cecha wielu odmian używanych w kuchni azjatyckiej.

W sklepach spotkasz zarówno większe, podłużne bulwy (łatwiej je kroić w plastry), jak i mniejsze, jajowate taro używane w kuchni chińskiej do dań duszonych i zup. Miąższ surowego taro jest twardy i lekko śliski. Po obróbce termicznej korzeń mięknie, robi się sypki lub kremowy – podobnie jak ziemniak, ale z nieco inną strukturą.

Czym taro różni się od innych bulw?

Najbardziej oczywista różnica dotyczy koloru i aromatu. Ziemniak ma neutralny, dobrze znany smak, batat jest wyraźnie słodki, maniok bywa mączysty. Taro plasuje się gdzieś pośrodku. Jest łagodne, lekko orzechowe, bardziej „mleczne” niż ziemniak. W wielu krajach taro traktuje się jak uniwersalny zamiennik ziemniaka, ale z ciekawszym posmakiem i dekoracyjnym kolorem w deserach.

Dla osób lubiących kuchnię roślinną ważne jest to, że taro dobrze wiąże ciasto i masy. Po rozgnieceniu tworzy gładką, dość gęstą pastę. Dlatego tak chętnie używa się go do klusek, pierożków czy kulek smażonych na głębokim tłuszczu. Z kolei po ugotowaniu w kostce trzyma kształt lepiej niż wiele odmian młodych ziemniaków.

Jak smakuje taro?

Opisanie smaku taro jedną frazą jest trudne. Najczęściej porównuje się je do połączenia ziemniaka, kasztanów jadalnych i delikatnego orzecha laskowego. Smak jest łagodny, nie dominuje całości dania, ale daje przyjemne tło, które łatwo połączyć z przyprawami, mlekiem kokosowym czy masłem.

Surowe taro ma lekko cierpki, „zielony” aromat, który znika po ugotowaniu. Po obróbce termicznej korzeń staje się kremowy, lekko słodkawy, a przy pieczeniu w wysokiej temperaturze pojawia się delikatna karmelowa nuta. To właśnie ten efekt sprawia, że w Azji taro często ląduje w deserach, a nie tylko w daniach obiadowych.

Smak taro na słodko

W wersji słodkiej taro najczęściej łączy się z mlekiem kokosowym, cukrem trzcinowym, wanilią lub aromatem pandan. W deserach taro przypomina trochę słodkie puree ziemniaczane o delikatnym posmaku orzecha i wanilii. W bubble tea aromat taro często jest wzmocniony, bo bazuje na proszku smakowym, a nie zawsze na świeżej bulwie.

Gotowane, miksowane taro ma gładką, pudingową strukturę, która dobrze przejmuje smak słodkich dodatków. Dlatego w kuchni tajwańskiej czy filipińskiej taro trafia do lodów, budyniów, kulek do napojów i kremów do ciast. Charakterystyczny fioletowy kolor bywa naturalny, ale często wzmacnia się go barwnikiem, żeby deser wyglądał bardziej efektownie.

Smak taro na wytrawnie

W słonych daniach taro przypomina łagodnego ziemniaka z nutą orzecha. Nie ma tak intensywnej słodyczy jak batat, więc lepiej sprawdza się tam, gdzie potrzebujesz neutralnej bazy dla wyrazistego sosu. W zupach dodaje gęstości, w gulaszach zagęszcza sos, a w curry pięknie chłonie przyprawy, czosnek i imbir.

Kiedy upieczesz plastry taro z olejem i przyprawami, smak stanie się wyraźniejszy, a brzegi lekko chrupiące. Wtedy taro kojarzy się z pieczonymi ziemniakami, ale ma bardziej kremowe wnętrze. W kuchni chińskiej bardzo popularne są klopsiki i krokiety z taro, w których bulwa miesza się z mięsem, grzybami albo warzywami – tam smak bulwy jest tłem, które łączy wszystkie składniki.

Najprościej zapamiętać, że taro to „delikatny, orzechowy ziemniak”, który sprawdzi się zarówno w zupie, jak i w deserze.

Jak używać taro w kuchni?

Najważniejsza zasada jest prosta: taro zawsze trzeba poddać obróbce termicznej. Surowy korzeń zawiera związki drażniące, które znikają po gotowaniu lub pieczeniu. Obieranie warto robić w rękawiczkach, bo sok niektórym osobom podrażnia skórę dłoni. Po zdjęciu skórki bulwę najlepiej od razu włożyć do zimnej wody, żeby nie ściemniała.

Na co dzień możesz traktować taro jak inny rodzaj skrobiowego warzywa. Sprawdza się w zupach, curry, gulaszach, jako puree, w formie frytek z piekarnika, a także w deserach. Dzięki dość neutralnemu smakowi pasuje zarówno do mięsa, jak i do potraw wegańskich.

Podstawowe metody obróbki taro

W codziennym gotowaniu warto znać kilka prostych metod, które otwierają drogę do wielu przepisów. Z tych bazowych technik powstają później bardziej złożone dania w stylu japońskim, chińskim czy hawajskim.

Najczęściej używa się takich sposobów przygotowania taro:

• gotowanie w wodzie w kostce lub plastrach,
• gotowanie na parze aż do miękkości,
• pieczenie w piekarniku w formie frytek lub cząstek,
• smażenie na głębokim oleju jako chipsy lub kuleczki,
• miksowanie ugotowanej bulwy na gładkie puree.

Gotowanie w osolonej wodzie trwa zwykle 15–25 minut, w zależności od wielkości kawałków. Gotowanie na parze zajmuje trochę więcej czasu, ale miąższ lepiej trzyma strukturę. Pieczenie w temperaturze około 200 stopni pozwala uzyskać rumiane frytki, które dobrze smakują z ulubionym dipem. Do deserów z kolei najwygodniej użyć taro gotowanego i zmiksowanego na gładko.

Zastosowania taro w kuchniach świata

Warto podejrzeć, jak z taro radzą sobie różne kuchnie narodowe. To dobry punkt wyjścia, kiedy szukasz inspiracji, a nie chcesz od razu wymyślać własnych przepisów. W wielu miejscach taro pełni rolę podstawowego składnika codziennych obiadów i podwieczorków.

Najczęstsze kierunki wykorzystania taro to:

1. kuchnia chińska – ciastka księżycowe z nadzieniem taro, kluseczki do zup, krokiety z mięsem,
2. kuchnia japońska – gotowane kawałki taro w bulionie dashi, dodatki do potraw jednogarnkowych,
3. kuchnia tajwańska – kulki taro do bubble tea, lody, tartaletki,
4. kuchnia filipińska – desery na bazie mleka kokosowego i taro, domowe słodycze,
5. kuchnia hawajska – pasta poi z długo gotowanego i tłuczonego taro.

Takie podpatrywanie sprawia, że łatwiej potem dopasować taro do polskich realiów. Możesz podać puree taro zamiast ziemniaczanego do pieczonej ryby albo włożyć kostki taro do gulaszu z wołowiną – zasada jest ta sama, zmienia się tylko nuta smakowa.

Jak przyprawiać taro?

Skoro smak taro jest łagodny, to przyprawy odgrywają dużą rolę. Dobór dodatków decyduje, czy bulwa „pójdzie” w stronę deseru, czy dania obiadowego. Ten sam ugotowany korzeń po doprawieniu cukrem i wanilią stanie się bazą kremu do ciasta, a po wymieszaniu z czosnkiem i ziołami stworzy purée do mięsa.

W kuchniach azjatyckich taro często łączy się z imbirem, czosnkiem, sosem sojowym, cebulą i ostrzejszymi przyprawami. W wersjach hawajskich pojawia się z kolei w zestawieniu z solą, czasem z wędzonym mięsem lub rybą. W deserach prawie zawsze powtarza się para taro i mleko kokosowe, bo razem dają bardzo kremowy, „okrągły” smak.

Przyprawy do słonych potraw z taro

Jeśli chcesz wykorzystać taro na obiad, sięgnij po znane z kuchni polskiej i azjatyckiej dodatki. Dzięki temu łatwo wprowadzisz nowy składnik do dań, które i tak gotujesz na co dzień. Ugotowane lub upieczone taro świetnie łączy się z tłuszczem, więc masło, olej rzepakowy czy oliwa też dodają mu charakteru.

Dobrym zestawem przypraw i dodatków do wytrawnych potraw z taro są:

• czosnek, cebula, por i szczypiorek,
• imbir świeży lub sproszkowany,
• sos sojowy, miso, pasta curry,
• pieprz, papryka słodka i ostra, kmin rzymski,
• natka pietruszki, kolendra, tymianek,
• masło klarowane, olej sezamowy, olej kokosowy.

Dobrym pomysłem jest też mieszanie taro z innymi warzywami korzeniowymi. Kostki taro razem z marchewką, pasternakiem i pietruszką upieczone na jednej blaszce tworzą ciekawą mieszankę tekstur. Taro wchłonie sos z przypraw i puści trochę własnej skrobi, co ładnie zagęści cały sos pieczeniowy.

Przyprawy do deserów z taro

W słodkiej wersji taro lubi aromaty kojarzone z Azją Południowo-Wschodnią. Często wystarczy zaledwie kilka dodatków, żeby powstał krem, budyń albo nadzienie do naleśników. Wysoka zawartość skrobi sprawia, że masa szybko gęstnieje, więc nie potrzeba już dużo mąki czy żelatyny.

Do deserów z taro zwykle dodaje się:

• mleko kokosowe lub śmietankę kokosową,
• cukier trzcinowy, biały lub syrop klonowy,
• wanilię, cynamon, kardamon,
• aromat pandan, jeśli chcesz bardziej azjorski profil smakowy,
• szczyptę soli, która podbija słodycz taro.

Miksowane, słodzone taro można przełożyć do słoiczków i potraktować jak pastę do tostów. Część osób miesza taką pastę z mascarpone lub serkiem śmietankowym i robi z niej krem do ciasta biszkoptowego. W wersji lżejszej tę samą bazę da się rozrzedzić mlekiem i podać jako napój w stylu shake’a.

Jak kupować i przechowywać taro?

W polskich warunkach taro pojawia się głównie w formie świeżych bulw, czasem także mrożonych kostek. Rzadziej spotkasz suszone plastry, które przed gotowaniem trzeba namoczyć. W sklepach z produktami do bubble tea dostępne są także proszki i syropy o smaku taro, ale w tym tekście skupiamy się przede wszystkim na świeżym korzeniu.

Bulwy warto wybierać starannie. Od tego zależy nie tylko smak, ale też konsystencja po ugotowaniu. Zbyt stary lub uszkodzony korzeń po obróbce będzie włóknisty i „watowy”, a to psuje wrażenie nawet w dobrze doprawionej potrawie.

Jak wybrać dobrą bulwę taro?

Przy zakupie skup się na wyglądzie i twardości produktu. Taro podobnie jak ziemniaki nie lubi mocnego obicia i przechowywania w wilgoci. Jeśli bulwa już w sklepie jest miękka w niektórych miejscach, po kilku dniach w domu będzie się nadawała tylko do wyrzucenia.

Najlepsze taro do gotowania i pieczenia ma takie cechy:

• skórka bez głębokich pęknięć, pleśni i śluzowatych miejsc,
• jednolita, przyjemna twardość na całej powierzchni,
• brak intensywnego, kwaśnego zapachu,
• umiarkowana wielkość – średnie bulwy są zwykle mniej włókniste niż bardzo duże,
• ciężar w dłoni – zdrowsze bulwy wydają się „zbite” i dość ciężkie jak na swój rozmiar.

Po przekrojeniu miąższ taro powinien być jednolity, bez ciemnych plam i przebarwień. Delikatne fioletowe żyłki są normalne i nie wpływają negatywnie na jakość. Z kolei czarne lub mocno brązowe miejsca świadczą o zepsuciu albo o uszkodzeniu podczas przechowywania.

Jak przechowywać taro w domu?

Brawa należą się tym, którzy nie wkładają taro do lodówki na wiele dni – ten korzeń lubi warunki zbliżone do tych, w jakich trzymamy ziemniaki. Zbyt niska temperatura sprzyja powstawaniu nieprzyjemnego posmaku i zmianom konsystencji po ugotowaniu. Lepiej znaleźć suche, chłodne, ale nie lodowate miejsce, na przykład szafkę w kuchni.

Najlepsze warunki przechowywania taro to:

Po ugotowaniu taro najlepiej trzymać w lodówce, w zamkniętym pojemniku i zjeść w ciągu 2–3 dni. Ugotowane kawałki można także zamrozić, a później użyć do zup czy curry. Warto jednak wiedzieć, że po rozmrożeniu miąższ często staje się bardziej miękki, więc lepiej nie planować z niego frytek ani chipsów.

Jeśli dopiero oswajasz się z taro, zacznij od małej bulwy, ugotuj ją jak ziemniaka i spróbuj w prostej wersji z masłem i solą. To szybki test, czy smak taro ci odpowiada.